Δεν μπορούνε (editorial της εφημερίδας ΠΟΛΙΤΗΣ news»)

Πριν μερικά χρόνια η διοικούσα παράταξη είχε θέσει ως κεντρικό σύνθημα του προεκλογικού της αγώνα το σλόγκαν «ναι, μπορούμε» (δανεισμένο προφανώς από την επιτυχημένη καμπάνια του Μπαράκ Ομπάμα). Οι δημότες τούς έδωσαν την ευκαιρία τους.

Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Ο νέος Καλλικρατικός Δήμος είχε μεγαλύτερες απαιτήσεις, σε έμψυχο δυναμικό και εξειδικευμένες δεξιότητες. Σε επαγγελματική οργάνωση και δυναμικές πολιτικές βελτίωσης των υπηρεσιών και της ικανότητας της δημοτικής αρχής να επιτελεί τον σύγχρονο ρόλο της. Πώς επιχειρήθηκε να αντιμετωπιστούν όλα αυτά;

  • Με αντιμετώπιση των οξυμένων προβλημάτων σε ρυθμούς part-time απασχόλησης, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σε όλους τους μεγάλους αστικούς και περιαστικούς δήμους.
  • Με διαχειριστικές λογικές της δεκαετίας του ’70, όταν οι δήμαρχοι ασχολούνταν κυρίως με τη δουλειά τους και περνούσαν για ένα δίωρο από το δημοτικό κατάστημα για να βάλουν μερικές υπογραφές.
  • Με μία ιλαροτραγική προσπάθεια μετάθεσης ευθυνών σε άλλους και μία διαρκή προσπάθεια δικαιολόγησης των αδικαιολόγητων με φαιδρά επιχειρήματα.
  • Με αδιάκοπη αναζήτηση εχθρών (πάγια τακτική των ανεπαρκών πολιτικών ανδρών) που ξεκίνησε από απειλές «οδοντιατρικών κυρώσεων» προς τη δημοτική αντιπολίτευση κι έφτασαν μέχρι την υποτίμηση των ικανοτήτων του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης στο Κοινοβούλιο.
  • Με άναρθρες κραυγές εναντίον οποιουδήποτε ενοχλούσε τη μακαριότητα των διοικούντων από τους δημοσιογράφους και bloggers (μερικοί εκ των οποίων σύρθηκαν μέχρι το Αστυνομικό Τμήμα για τα περαιτέρω), τους υπαλλήλους της τεχνικής υπηρεσίας (που θεωρήθηκαν ως ΑΜΕΑ), αλλά και εν γένει τους κακούς των πέριξ που είχαν εξαπολυθεί σε ένα κυνήγι καταδίωξης της αυτοαποκαλούμενης επιτυχημένης δημοτικής αρχής (που, πάντως, δεν τη διέτρεχε σύνδρομο καταδίωξης).
  • Με σειρά αλαζονικών και ανερμάτιστων εμφανίσεων στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα, που συχνά προκαλούσαν μεγαλύτερη ζημιά στον τόπο από εκείνη που επιχειρούσαν να επισκευάσουν.
  • Με μία αμφιλεγόμενη συμπεριφορά έναντι των συμβασιούχων τού δήμου που βραχυπρόθεσμα οδήγησε δεκάδες ανθρώπους σε ένα κοινωνικό δράμα, δρομολόγησε την πρώτη εργατική διαδήλωση στην περιοχή και σπίλωσε το κοινωνικό πρόσωπο του Δήμου.
  • Με μια παροιμιώδη αδιαφορία για θέματα, όπως εκείνο των αδέσποτων, του οδικού δικτύου, της τριτοκοσμικής έλλειψης πόσιμου νερού (κατά τα πρότυπα της Υποσαχάριας Αφρικής) σε πολλές περιοχές του δήμου.
  • Με μία άνευ προηγουμένου φορομπηχτική πολιτική με τη σημαντική αύξηση των δημοτικών τελών εν μέσω της οικονομικής δυσπραγίας, που έπληξε νοικοκυριά και επιχειρήσεις.
  • Με μια συνολική απουσία από τα κοινωνικά δρώμενα κι έναν πολιτικό λόγο που ξεχείλιζε από δικαιολογίες και παρωχημένα «βλαχομπαρόκ» επιχειρήματα, που δε θα τολμούσε να εκστομίσει ένας δημοτικός άρχοντας ευρωπαϊκής χώρας.

Δεν χρειάζεται να εκτεθεί ολόκληρη η «Μαύρη βίβλος» της προηγούμενης αυτοδιοικητικής θητείας. Μετά τα τελευταία πέντε χρόνια αρνητικής επίδρασης στην πορεία του τόπου προς το μέλλον, είναι πλέον φανερό σε όλους: τελικά, δεν μπορούνε.

(Το άρθρο αποτελεί το editorial του 8ου φύλλου της free press εφημερίδας του Ωραιοκάστρου ΠΟΛΙΤΗΣ news που κυκλοφόρησε)